محدود شدن دسترسی ایرانیان به بن‌سازه‌هایی مانند Duolingo و دشوارتر شدن مسیر آزمون‌های بین‌المللی زبان، هم‌زمان با سیاست تازه ایالات متحده برای گسترش برچسب «تروریسم» به برخی شبکه‌های کنشگری و مجازی آزاد، صرفاً دو خبر جداگانه نیستند؛ این‌ها نشانه‌های گسترش حکمرانی امنیتی بر ارتباطات هستند. دولت ها در تلاش اند که مسیر های ارتباط جهانی را محدود کنند.فرصت ارتباط آنلاین را به شکل انحصاری و کنترل شده در بیاورند و امکان مهاجرت کردن را با برچسب تروریستی بودن و ضد‌امنیت بودن محدود سازند.
جمهوری اسلامی: تولیدکننده انزوای دیجیتال
نخستین مسئول وضعیت امروز، خود جمهوری اسلامی است. سال‌ها سانسور اینترنت، فیلترینگ، قطع سراسری شبکه و امنیتی‌کردن ارتباطات باعث شده شهروند ایرانی از ابتدایی‌ترین حق دسترسی به آموزش و اطلاعات جهانی محروم شود. حتی پس از بازگشت نسبی اینترنت، دسترسی همچنان طبق سازوکارهای گزینشی و محدود باقی مانده است.
ایالات متحده: تحریم‌هایی که دانشجو را هدف می‌گیرند
اما نقد در همان‌جا متوقف نمی‌شود. تحریم‌های آمریکا نیز در عمل میان حکومت و شهروند تمایز کافی قائل نشده‌اند. وقتی دانشجوی ایرانی با برچسب تروریست بودن برای شرکت در آزمون زبان، استفاده از یک اپلیکیشن آموزشی یا پرداخت هزینه آزمون با محدودیت مواجه می‌شود، فشار اصلی نه بر ساختار قدرت، بلکه بر فرد عادی وارد می‌شود. گزارش‌های مرتبط با آزمون‌های بین‌المللی نیز نشان می‌دهد که زیرساخت آزمون در ایران به دلیل شرایط تحریمی و مالی پیوسته محدودتر شده اند.
این همان وضعیتی است که علوم ارتباطات آن را تحریم ارتباطی می‌نامد: سیاستی که مدعی دفاع از آزادی است، اما مسیر دسترسی به سایر جغرافیاها و دانش و گردش اطلاعات را مسدود می‌کند.
و بین انسان ها دیوار میکشد.
ما برعلیه هر دو این ها می ایستیم.
