نویسنده : بی_دار
تداوم حکمرانی یک سیستم سیاسی لزوما به معنای کارآمد بودن و قدرتمند بودن آن نیست.
جمهوری اسلامی ماهیتی زخمی و ناکارآمد در حوزه مدیریت در جغرافیای ایران دارد که هر روز هزینه بیش تری را بر پیکره این سرزمین تحمیل میکند.
با این حال، با تکیه بر دستگاه سرکوب و نیروی نظامی، همچنان پابرجا در مقابل بخش قابل توجهی از جامعه ایران ایستاده است.
و به غارت و جنایت مشغول است.
سوال این جاست که در وضعیت فعلی چه کاری از ما ساخته است؟
ما به عنوان یک تشکل سیاسی:
ما به عنوان یک تشکل سیاسی،وظیفه نهاد سازی و سازماندهی را برای خود قائل هستیم.
این سازماندهی تنها در حوزه تظاهرات و جنگ خیابانی اتفاق نمی افتد.بلکه در جهت نهادسازی برای افزایش تاب آوری انسانی و اجتماعی در وضعیت بحران نیز عملی و لازم است.
نهادهایی مانند گزارشگران حوزه حقوق بشر،آموزش دهندگان امنیت در حوزه های مختلف و سازمان ها و گروه های حمایتی،همگی نهاد هایی هستند که در زمانه و زمینه بحران می توانند به بقا و سرپا ماندن افراد جامعه کمک کنند و هزینه جنگ نامتقارن با حکومتی صنعتی و مسلح را به حداقل برسانند.
ما چگونه این کار را انجام می دهیم؟
آنارشیسم اساسا در پیوند با جامعه و خلاقیت های افراد متکثر و بدون وابستگی سازمانی خودش را تعریف میکند.
ما از میان شما هستیم و تا امروز فعالیت های جبهه آنارشیستی تنها با تکیه بر فعالیت های داوطلبانه ممکن شده اند.
این نهاد سازی با کمک مخاطبان و یاران جبهه آنارشیستی اتفاق می افتد.
تخصص و توانایی های ما و شما می توانند در کنار هم زمینه ای را برای کمک به انسان ها و سرزمین مان فراهم کنند.
در خیابان چه خواهیم کرد؟
ما معتقد ایم که زندگی تحت سلطه و ستم پذیرفتنی نیست.با این حال، فرصت زندگی کردن محترم و مغتنم است و شهادت طلبی بیهوده را توصیه نمیکنیم.
در همین راستا لازم است که با در نظر گرفتن واقعیت های میدانی و درس گرفتن از تجربه کشتار گسترده در دی ماه،از دادن هزینه جانی پرشمار و کم دستاورد پرهیز کنیم.
تظاهرات خیابانی خشونت پرهیز در ایران ممکن نیست.
جامعه ناگزیر از روش های خشونت پرهیز عبور خواهد کرد.
وضعیتی که جمهوری اسلامی و برخلاف میل ما به جامعه ایران تحمیل کرده است.
و اگر قرار بر انجام این امر باشد؛قواعد خودش را می طلبد.
قواعدی که آموختنی هستند.