چپ‌های نوین می‌توانند برای آشکار ساختن هرچه بیش‌تر تفاوت‌های اندیشه‌شان با مارکسیسم-لنینیسم روی چند حوزه تمرکز کنند:
سازماندهی افقی و فراحزبی: به‌جای حزب واحد و سازمان منظم، تأکید بر تشکّل‌های شورایی، شبکه‌های خودگردان و انجمن‌های مستقل کارگری و مردمی. نمونه: تأسیس مجمع‌های مستقیم در محل‌های کار و محله‌ها که تصمیم‌گیر و پاسخگو هستند؛ نه فرستادن نماینده به بالا. این ساختارها می‌تواند بر پایهٔ کنفدراسیون‌های محلی با دبیران و کمیته‌های چرخشی باشد.
فرهنگ‌سازی سیاسی: برجسته کردن آرمان خودمدیریتی، آزادی فردی و خلع‌ید طبقهٔ حاکم. استفاده از شعارهایی چون «اتّحاد کارگران جهان بدون طبقهٔ حاکم!» به جای پذیرش تقدّم حزب بر انقلاب. روایتگری مثبت از تجربه‌های شورایی تاریخی (مانند کمون پاریس و روژاوا) و تأکید بر بی‌اعتمادی به رهبران متمرکز.
پیشنهادهای سیاستی متفاوت: مثلاً طرح نظام مالیات تصاعدی سنگین برای کاهش نابرابری، حمایت از تعاونی‌ها و تعمیق اقتصاد اجتماعی به جای اقتصاد دولتی. آزمایش مدل‌هایی از خودگردانی کارگری در کارخانه‌ها، اعطای استقلال به اتّحادیه‌ها و تشویق تعاونی‌های مسکن و کشاورزی به‌عنوان هسته‌های خودگردان.
تاکتیک‌ها و جنبش‌های عملی: جایگزینی اقدامات پارلمانی محض با اعتصابات سراسری و اشغال کارخانه‌ها برای اعمال فشار از پایین. آموزش توده‌ای برای گسترش سواد اقتصادی و تشویق مشارکت مستقیم مردم در مجامع عمومی. استفاده از روش‌های تحریم از پایین و توجه به همبستگی جنبش‌های کارگری و قومی یا محلی برای مقابله با تمرکز قدرت.
کار فرهنگی و آموزشی: ترویج بحث‌ها و نشست‌های عمومی درباره خودگردانی و مردم‌سالاری مستقیم. حمایت از دسترسی آزاد به اطلاعات مثل نرم‌افزار آزاد، ویکی‌ها و نشریات برخط برای کاهش نقش واسطه‌های مرکزی. این فعّالیت‌ها موجب کم‌رنگ شدن ایدئولوژی مبتنی بر «حزب مقدس» می‌شوند.
در نهایت چپ‌های مدرن با اتّکا بر تاریخ ناتمام مردم‌سالاری مستقیم و توسعهٔ خلاق آن می‌توانند نشان دهند که مسیر جایگزین آنان هم در جهت آرمان کمونیسم و هم در برابر میراث انحرافی مارکسیسم-لنینیسم قرار دارد.
https://freecyb.org/~/%D8%A7%D9%81%DA%A9%D8%A7%D8%B1/%D8%A7%D8%A8%D8%AA%D8%B0%D8%A7%D9%84%20%D9%85%D8%A7%D8%B1%DA%A9%D8%B3%DB%8C%D8%B3%D9%85%20%D8%AF%D8%B1%20%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87%D9%94%20%D9%84%D9%86%DB%8C%D9%86%DB%8C%D8%B3%D9%85