نویسنده: نادر تیف
یازده نوامبر ۱۸۸۷، ساعت ۱۱ و ۳۰ دقیقه در حیاط زندان شیکاگو، اگوست اسپایز، آلبرت پارسونز، آدولف فیشر و جرج انگل که ۲۰ اوت ۱۸۸۶ به مرگ محکوم شده بودند، با طناب اعدام شدند.
لوئیس لینگ روز پیش از آن در سلولش خودکشی کرد.
ساموئل فیلدن و مایکل شواب برای ابد به تبعیدگاه فرستاده شدند و اسکار نیب به پانزده سال زندان محکوم شد.
همه این افراد از فعالان جنبش آنارشیستی و سندیکالیستی آمریکا بودند. همهاشان بیگناه اعدام، تبعید و زندانی شدند، این خواسته کارفرمایان بود. زیرا میخواستند جنبش مطالباتی را که آنارشیستها در اول ماه مه ۱۸۸۶ پیرامون هشت ساعت کار روزانه راه انداخته بودند، نابود کنند.
روز ۳ مه ۱۸۸۶، پلیس و بسیجیان کارفرمایان دو کارگر اعتصابی را در کارخانه مککورمیک کشتند. روز ۴ مه یک تجمع اعتراضی در هایمارکت برپا شد و بمبی روی پلیس انداخته شد، پلیسی که مشغول سرکوب معترضان بود. کشتاری رخ داد. بمب را یک فرد که در خدمت پلیس یا کارفرمایان بود، منفجر کرد و هرگز هویتش مشخص نشد.
این رویداد غمانگیز سرمنشاء اول ماه مه، روز مبارزه بینالمللی کارگران شد.
روز ۱۳ نوامبر دهها هزار نفر در تشییع جنازه کارگران آنارشیست اعدام شده، شرکت کردند.
روز ۲۵ ژوئن ۱۸۹۳، یک فرماندار ایالات ایلینوی آمریکا به نام جان اتگلد، گفت که اعدام شدگان آنارشیست بیگناه بودند و از همگی اعاده حیثیت شد. ساموئل فیلدن، مایکل شواب و اسکار نیب پس از هفت سال حبس و تبعید، آزاد شدند.
